"Cud, no bo jak to nazwać"
Lourdes
, 06 lutego 2010, 17:28
„Lourdes” opowiada historię niepełnosprawnej, chorej na stwardnienie rozsiane kobiety, która traktuje wyjazdy organizowane przez Kościół jako szansę na poznanie świata.
Dzięki Christine mamy szansę zobaczyć najpopularniejsze „usługi” oferowane pielgrzymom - błogosławieństwo, kąpiel w wodzie z Lourdes, wejście do groty objawień itp. Widzimy długie kolejki do ważnych miejsc, tłumy pojawiające się na nabożeństwach, ogromną pobożność i skupienie na modlitwie. Poznajemy też osoby, które jej towarzyszą – armię wolontariuszy, inne schorowane osoby.
Moim zdaniem najważniejszym atutem tego filmu są długie sceny pokazujące jedno zdarzenie, jak choćby końcowy bankiet. Mamy wtedy możliwość przyjrzeć się wszystkim bohaterom, poznać każdego w mniejszym lub większym stopniu, zobaczyć co nimi kieruje, poniekąd „wejść w ich skórę”. Nie jest to może głębokie studium nad ludzką psychiką, możemy jednak zobaczyć rzeczy oczywiste, choć często do końca nieuświadomione, takie jak ludzką zazdrość i zawiść, czy instrumentalne traktowanie wiary.
Coś, co mnie zachwyciło w tym filmie to liczba postaci drugoplanowych. Nie mamy problemu z zapamiętaniem ich, każdy ma coś do powiedzenia, każda postać co jakiś czas się pojawia. Znów kluczowa jest tu moim zdaniem ostatnia scena, kiedy mamy możliwość zobaczyć wszystkich razem, ujrzeć, co robią, o czym myślą.
Nie mogę się zgodzić z tym, że nikogo nie interesuje los głównej bohaterki, że nawet po cudownym uzdrowieniu jest cały czas samotna. Oczywiście, można powiedzieć, że każdy jedzie do Lourdes w swojej własnej sprawie, licząc, że to on zostanie uzdrowiony, jego choroba zniknie, a na uleczenie Christine patrzą z zazdrością i niedowierzaniem. Jednak, czy my, postawieni w takiej samej sytuacji zachowywalibyśmy się inaczej? Obawiam się, że nie, i jest to absolutnie zrozumiałe.
Jedną z ciekawszych postaci ukazanych w filmie jest współlokatorka Christine. Cały czas się zastanawiam, co nią kierowało, czy była to może samotność i chęć poznania kogoś, zaprzyjaźnienia się, a na to liczyła pomagając Christine, czy jej działania były czysto altruistyczne tzn. czy udało jej się wznieść ponad własną chorobę i cierpienie, aby pomóc osobie bardziej pokrzywdzonej? W filmie nie zostało to rozstrzygnięte w sposób jednoznaczny, wydaje mi się, że te dwie postawy cały czas w niej ze sobą rywalizują, nie zmienia to faktu, że niezależnie od przyczyn, podejmowane zostają te same działania, czyli wspieranie Christine. Uważam, że jeśli rzeczywiście doszło do cudu, duży wpływ na to miała postawa owej babci.
W filmie nie zabrakło też kilku elementów humorystycznych, jak choćby „nagroda dla najlepszego pielgrzyma”, które to pozwalały na chwilę rozluźnić się, zapomnieć o problemach bohaterów – w końcu ciężko schorowanych ludzi, których jedną szansą na odzyskanie zdrowia jest cud.
Czy w filmie jest jakieś przesłanie? Szczerze mówiąc nie wiem, ja się żadnego nie dopatrzyłem. A czy warto obejrzeć? Warto, gdyż Lourdes jest tu tylko pretekstem do pokazania natury ludzkiej.
